.

In Memoriam Laura Bauduin

Ons bereikte het bericht van overlijden van Mevrouw LAURA BAUDUIN 1931- 2010. Zij is jaren een actieve voorzitster en contactvrouw geweest van 7152. Hiervoor kreeg zij in  1982 de HARRIËT FREEZERRING (Opzij prijs). Zij kreeg deze prijs voor  haar inzet voor de Groep 7152, een groep die zich sinds 1971 bezighoudt met de opvang en begeleiding van homoseksuele en biseksuele vrouwen. Groep 7152  werd opgericht om ze uit hun isolement te halen en bewust te maken van hun plaats in de maatschappij.

In een interview in Opzij verwoordde zij deze periode als:
‘Ik zat zelf in een van de praatgroepen van 7152 en was later jarenlang contactvrouw voor de regio Amsterdam, begeleidde praatgroepen, organiseerde bijeenkomsten en was bestuurlijk actief. 7152 bestaat nog steeds, maar zelf ben ik een paar jaar na het winnen van de “ring” gestopt met mijn werkzaamheden. Ik heb er inmiddels ook geen contacten meer. Op een gegeven moment moet je het werk overlaten aan de jongere generatie. Maar ik kijk tevreden terug, want ik heb mijn steentje bijgedragen aan de emancipatie en coming-out van homo- en biseksuele vrouwen en heb hun letterlijk steun kunnen bieden. Ik heb een tijdlang in Californië, in de Verenigde Staten, gewoond, maar sinds een paar jaar ben ik weer terug in Nederland. Ik ben nu 76 en werk niet meer. Ik doe nu iets wat ik eigenlijk altijd al heb willen doen, maar waar ik nooit de tijd voor had; klarinet spelen in verschillende orkesten. Dat is echt ontzettend leuk'.  

Wij verliezen in Laura een belangrijke voortrekster  en stimulator uit de beginperiode van Groep 7152. Een vrouw die helaas nog maar weinig banden meer had met de organisatie waar zij zich jaren zo voor had ingespannen. Wij als bestuur zijn je veel verschuldigd en  je erkentelijk voor je inzet!

Maria Schröder, voorzitster.

naar boven


Begin 1972 stapte ik binnen bij Groep 7152, nerveus en met knallende hoofdpijn. Zo’n 100 tot 150 lesbische vrouwen omringden me….. Laura, vrouw van het eerste uur, stond als rots in de branding, midden in de ruimte: “Lieve vrouwen…..” haar openingswoorden om iedereen welkom te heten op LANDELIJKE BIJEENKOMSTEN. Je voelde je ook welkom door haar. Laura, een integere, warme, hartelijke vrouw zonder franje, heeft menigeen gesteund bij haar coming-out. Zij voerde gesprekken over de persoonlijke problemen, thuissituatie of op het werk. Veel lesbische en biseksuele vrouwen zullen dat zich dat herinneren en hier een goed gevoel aan over hebben gehouden. Jarenlang leidde ze de landelijke bijeenkomsten en was ze bestuurlijk actief. In regio Amsterdam was ze contactvrouw en begeleidde zij praatgroepen. Voor haar inzet t.a.v. de emancipatie van lesbische en biseksuele vrouwen heeft Opzij Laura in 1982 de Harriët Freezerring uitgereikt. Binnen Groep 7152 nam de jongere generatie na verloop van tijd de regie over, helaas ging dat niet echt even tactvol. Reden voor Laura om het contact met de Groep definitief te verbreken. Een betreurenswaardig feit. Rond het jaarfeest van 2009 ontving ik een kaart, waarop ze schreef, dat ze ziek was. Op 7 februari 2010 is ze in Utrecht overleden. Zij zal in mijn herinnering als een prachtvrouw blijven voortleven. Tot slot wil ik Hannah van Buuren, een van de oprichters van Groep 7152, citeren: Zij was een kanjer!

Gon Teunissen

naar boven

Na het modeltekenen zoals altijd met anderen nog een pilsje gedronken. Voldaan door de kou naar huis. In de brievenbus een rouwkaart: Laura Bauduin is dood. Laura leeftijdgenote, collega en maatje sinds 1974. Laura, die aan het aarzelende lesbische begin van zoveel vrouwenlevens stond, ook het mijne. Laura, die in de tijd van Dolle Mina en Paarse September, in de tijd van Niet Met Je Onderdrukker Naar Bed,  oog had voor die andere onzichtbare vrouwen. Vrouwen die de taal van de geëmancipeerde stadsdames nog niet spraken, maar wel wanhopig op zoek waren naar... nou ja.... dat weten jullie ook wel.

Lange jaren heeft Laura voor deze vrouwen al de landelijke bijeenkomsten van 7152 geleid, maar voor dat ze die taak op zich nam organiseerde zij al voor 7152 Amsterdamse ontmoetingen. Op de zolder boven de Schorerstichting in de Wolvenstraat. Dat was begin zeventiger jaren van de vorige eeuw. Ik, nog getrouwd, maar wanhopig op zoek, nee nog niet eens naar een vriendin, maar naar duidelijkheid over mezelf, kwam daar graag. Op de bijeenkomst van 19 april 1975 praatte Laura er met een vrouw die nog nooit eerder op een bijeenkomst geweest was. Al jaren mijn vriendin en nu ook mijn vrouw. 

Voor haar inzet voor ons lesbische vrouwen heeft Laura de Harriët Freezerring gekregen, een onderscheiding uitgereikt door Opzij. Ze was blij met die openlijke waardering voor haar werk. 

Maar in later jaren kwamen er nieuwe vrouwen met andere ideeën in 7152. Het fijne weet ik daar niet van omdat ik de landelijke bijeenkomsten niet meer zo vaak bezocht en Laura alleen nog in intieme kring meemaakte. Wel heb ik de indruk dat die andere ideeën op niet altijd even subtiele manier in de groep doorgedrukt werden: Laura werd zonder veel gevoel voor haar grote verdiensten voor de groep opzij gezet. In haar laatste jaren wilde ze dan ook met het lesbische wereldje niet veel meer te maken hebben. In haar nieuwe woonplaats in het oosten van Nederland richtte ze zich nu met overgave op de muziek. Ze vertelde me bij onze laatste ontmoeting over haar klarinetspel in verschillende ensembles. 

Ik had moeten weten dat er iets aan de hand was: elk jaar kwam er een nieuwjaarskaart maar deze keer kreeg ik er geen van haar. Maar ik had het te druk om er lang over na te denken. En nu is ze dood.

Ingeborg Oderwald

naar boven
 

Begin jaren 80 kwam ik voor het eerst bij 7152. Ik was toen nog getrouwd en heb Laura een keer gebeld. Het was een fijn gesprek, waarin mijn gevoelens ook woorden kregen. Laura was 7152 en 7152 was Laura in die tijd. De landelijke bijeenkomsten, toen om de 6 weken en in Cunera, werden steevast geopend met het karakteristieke “Dag Dames”. Dat werd een aantal keren herhaald voor het helemaal stil was en beantwoord werd met “Dag Laura”. Het was de tijd van de volle zalen met sprekers en optredens. Een paar honderd vrouwen. Met speciale tafeltjes voor de nieuwkomers en een speciaal Bi-praatuur. Met een oproep om de zaal mee op te ruimen (waar ook toen al geen gehoor aan werd gegeven)  en een uitnodiging om mee uit eten te gaan. Een tijd waarin we uitkeken naar de volgende bijeenkomst omdat er verder bijna niets was. Een tijd waarin we onze mooie kleren uit de kast haalden.

Later verzette een groep zich tegen Laura. Ze was zeer gekwetst over de manier waarop dat ging. Haar vertrek kwam voor velen hard aan. Voor haar het meest. Het boek dat er lag om er nog wat in te schrijven voelde als een condoleance register.

Een paar jaar geleden ben ik bij haar op bezoek geweest. Hoewel 7152 eigenlijk geen onderwerp van gesprek mocht zijn van haar, was ze ook zo bezig met de vraag hoe het toen allemaal gegaan was. Ze was 7152 en dat was denk ik het probleem voor anderen. Toen ik haar vertelde wat het telefoongesprek voor me betekend had en dat ik door de opvang van destijds nog steeds actief was voor andere vrouwen,  kregen haar ogen even die bekende glinstering van weleer. Het was een bijzonder moment voor ons beiden. En daarmee werd het afgesloten.

In 1982 kreeg ze de Harriet Freezerring voor haar werk in 7152. Er stond destijds een groot artikel in de Opzij met een foto en haar telefoonnummer. Ze vertelde dat ze daardoor erg veel problemen heeft gekregen in haar naaste familie. Een aantal jaren geleden heeft ze de ring teruggegeven omdat ze niet wilde dat die na haar dood in de afvalbak zou belanden. Ik was heel stil toen ik dat allemaal hoorde. De vrouw die zoveel vrouwen geholpen heeft, stond zelf in de kou.

Bij het weggaan kreeg ik een Franstalig boekje van haar mee dat ik zeker moest lezen. Het is er nog niet van gekomen, want ik zal eerst mijn Frans op moeten halen. Het heeft een bijzonder plaatsje. Bij tijd van leven zal het er van komen, want het blijft intrigeren wanneer ik er naar kijk.

Mieke van den Berg